2011. Vreemd om te denken dat er alweer een jaar voorbij is en hoe verschillend mijn leven er nu uitziet ten opzichte van januari vorig jaar. Sinds dit jaar heb ik opeens niet één, maar twee werelden: een wereld in België, met een hoop geweldige vrienden en fantastische herinneringen, en een wereld in Londen, waar ik alles zelf heb op moeten bouwen en waar je opeens geen verleden meer hebt. Dat is eigenlijk het grootste verschil met studeren in België: je hebt geen enkele kans zo maar ergens mensen tegen te komen in een cafeetje of op de trein (denk: de lijn kapelle-mechelen voor STK'ers), noch heb je mensen die weten hoe je leven er vroeger uitzag of wat je de voorbije 17 jaar met je leven hebt gedaan. Alhoewel, mensen plakken al vrij snel een stempel op je, zoals ze mij de 'bohemien artsy girl' noemen omdat ik nu eenmaal van theater, muziek, dans en allerhande andere artsy dingen hou. Maar wat ze dan compleet vergeten is dat ik de voorbije vier jaar -en vooral de laatste 2- gespendeerd heb in een zeer wiskundige omgeving, in een klas met 4 meisjes. Om dan opeens gekatapulteerd te worden in de Humanities-afdeling, waar de meeste meisjes op all-girls schools zaten en waar de meesten de voorbije jaren enkel literatuur gestudeerd hebben. Het is misschien een cliché, maar er is (althans hier toch) een groot verschil in het soort gesprekken dat er gevoerd wordt in mijn KMT-repetities (de musical society van de Humanities en Arts-campus) en de MMT-repetities (die van de geneeskunde studenten).
Ik weet eigenlijk niet meer hoe ik op dit onderwerp kwam. En besef dat ik enorm ben afgedwaald. Wat ik eigenlijk wilde zeggen, is dat ik telkens enorm dankbaar ben als ik terugkom naar België en iedereen weer terugzie. Mensen die weten waar je vandaan komt, die je volledig kennen en niet slechts labelen voor één facet van je persoonlijkheid. Het was echter niet mijn bedoeling om te klagen, want ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik hier niet enorm veel plezier heb met de mensen hier. Het was gewoon een bedenking over waarom vriendschappen hier anders zijn. Ach ja.
Verder gaat alles hier goed: de repetities voor mijn volgende musical lopen weer en waren tot nu toe al weer erg fijn. Het is stiekem ook leuk om weer in mijn eigen vertrouwde kamertje te zitten - het spijt me, mamsel, maar alleen wonen is toch één van de leukste dingen van het studentenleven. De komende weken staan er heel wat verjaardagen op de agenda, maar ook heel wat werk. Ik moet toegeven dat er toch wel wat stress begint te komen voor een redelijk belangrijk essay dat ik eigenlijk al lang geschreven had moeten hebben. En dan zijn er nog die oefeningen Grieks. En die vertaling voor Latijn. Nu ja, het is een algemeen feit dat ik tijdsdruk nodig heb om efficiënt te kunnen werken.
Wat ook altijd fijn is aan een tweede term, is de verandering in het lessenrooster. In plaats van een vrije dag -lees:uitslapen- op dinsdag, heb ik nu les om 9u 's ochtends. Wat betekent dat ik nu elke dag, behalve maandag, om 9u start, wat hier redelijk uitzonderlijk is. Hopen maar dat het mij lukt om vroeger in slaap te vallen dan normaal.
Verder heb ik niet veel te zeggen. Eigenlijk was deze post al redelijk nietszeggend. Het spijt mij bij deze voor het verspillen van vijf minuutjes van jouw leven.
Liefs,
Elise
Geen opmerkingen:
Een reactie posten