Op de campus lopen verwarde gezichtjes met een plannetje in de hand, hopeloos op zoek naar lokaal B3 of een plaats die de naam GFSB6 draagt. In de studentenverenigingen zijn er opeens nieuwe namen. Naast KOKO vormt zich van tijd tot tijd een gigantische rij vol hoge hakken en strakke pakken. Het is duidelijk: Freshers Week is hier. Met één klein verschil: ik ben geen Fresher meer.
Bij de inschrijving word ik opeens aangesproken door een meisje. Verrast draai ik me om en besef dat het rond deze tijd van het jaar volledig acceptabel is om gezellige gesprekjes aan te knopen met elke vreemde die je tegenkomt. Bijna was ik vergeten hoe het voor mij een jaar geleden was: elke onbekende was een potentiële vriend(in) en elke gelegenheid voor een praatje werd gretig gegrepen. Niet dat iedereen na de eerste twee maanden meteen asociaal werd, maar toch: iedereen 'settelt' zich, vormt een vriendengroep en voelt niet meer die nood om in elk individu een vriend te vinden. Maar ook voor tweedejaars is het fijn om nieuwe mensen te leren kennen, zeker nu je met alle verworven wijsheid van het voorbije jaar kan pochen, en met een veelbegrijpende blik naar alle gekheid rond je kan kijken.
Het is echter ook op andere vlakken duidelijk dat Freshman Year voorbij is: de lessen zijn welgeteld drie weken bezig en ik heb het gevoel dat ik al verdrink in het vele werk. Nu we een jaartje de tijd gehad hebben om te wennen aan het studentenleven, vliegen de professoren er meteen in. Per optie voor Latijn ongeveer zeven hoofdstukken per week te vertalen, Grieks gaat voor de 4 pagina's oefeningen en twee teksten en het departement Frans gaat er van uit dat ik elke week nog wel de tijd heb voor een kritische bespreking van een boek van 500 pagina's. Naast schoolwerk zijn er natuurlijk nog de studentenverenigingen, waar ik voor één van de musicalproducties in het comité zit, in twee producties speel, en dan is er nog de vereniging van mijn departement (lees: verplichte aanwezigheid op toga-avonden). Het leven staat hier dus niet stil, en soms vraag ik mij af wanneer ik in godsnaam de tijd ga hebben om eens een lang bad te nemen. Alhoewel, de huidige staat van onze badkuip nodigt niet echt uit tot een langdurig verblijf.
Al deze zaken terzijde besefte ik een tijdje geleden dat ik al bijna in het midden van mijn periode hier zit. De tijd vliegt, het is al bijna november, wat betekent dat over een maandje lessen volgen(we hebben immers een week vrij) dit semester voorbij is. De helft. Wauw. Plots lijkt mijn tutor's vraag naar mijn carrièreplannen niet zo belachelijk vroeg te komen, en lijken al mijn essays opeens een stuk belangrijker. Medestudenten beginnen internships te krijgen, maken plannen voor een zomercursus in het een of het ander. En ik loop rond met een vraagteken op mijn gezicht en een klein stemmetje dat maar één woordje piept: 'HELP'.
Nu weet ik wel dat ik me niet al te veel zorgen moet maken: alles komt wel in orde, en met mijn zopas verkregen 'volwassenheid' heb ik nog enkele jaartjes om beslissingen te maken. Maar toch is het eng om te zien hoe vriendinnen naar 'networking events' gaan, klaar om over een paar luttele maandjes in een advocatenbureau te stappen.
Aangezien het laat is en ik moe ben, beëindig ik dit berichtje hier. Ik schrijf het spoedig nog wel eens af.
Vale!
