"Jeugd bestaat uit gouden beloften aan jezelf en onschokbaar zelfvertrouwen. Alle illusies zullen zeker worden ingelost, het leven is een nooit eindigend, vrolijk tuinfeest met voortdurend nieuwe verrassingen. Mooier kon het bestaan niet worden en werd dat dan ook niet."
Met deze woorden van mijnheer Brouwers kan ik het best het leven op dit moment omschrijven. Het lijkt alsof elke dag nieuwe dingen op me afgooit, en vooral heel veel nieuwe mensen. Concentratie is moeilijk, en de stad beweegt als nooit tevoren in een sneltempo. Mijn hoofd zit na lange tijd van stilte plots weer vol inspiratie, net nu er zo weinig tijd is om er iets mee te doen. Er is zo veel dat ik wil schrijven en op poten zetten, maar het blijft jammer genoeg maar al te vaak bij ideeen, simpelweg omdat examens en essays er altijd een stokje voor steken. Oh, en dan is er natuurlijk nog die musical over twee weken. En dat sociaal leven dat toch ook wel wat wil.
Ook al verleng ik mijn dagen maximaal (lees: opstaan op een ridicuul vroeg uur voor deze stad), toch lijken de dagen kort. Kort, maar gelukkig ook krachtig. De enige uren die traag lijken voorbij te gaan, zijn die in de bibliotheek. Vooral wanneer de woorden daar maar niet komen, en het besef er is dat ik er nog 4000 uit moet persen op drie dagen. Zucht.
Eigenlijk weet ik niet precies meer waarom ik dit bericht begonnen ben. Ik denk om te zeggen dat het goed met me gaat. Goed, want druk. En goed, want de leegte is een beetje voller. En goed, want elke dag ontmoet ik weer geweldige mensen.
Oh, en om mijn excuses aan te bieden voor de slechte communicatie de laatste tijd. Ik doe mijn best om brieven te sturen, en ben bezig enkele verjaardagscadeaus in elkaar te knutselen. Beloofd.
Groetjes,
Elise
