Op de campus lopen verwarde gezichtjes met een plannetje in de hand, hopeloos op zoek naar lokaal B3 of een plaats die de naam GFSB6 draagt. In de studentenverenigingen zijn er opeens nieuwe namen. Naast KOKO vormt zich van tijd tot tijd een gigantische rij vol hoge hakken en strakke pakken. Het is duidelijk: Freshers Week is hier. Met één klein verschil: ik ben geen Fresher meer.
Bij de inschrijving word ik opeens aangesproken door een meisje. Verrast draai ik me om en besef dat het rond deze tijd van het jaar volledig acceptabel is om gezellige gesprekjes aan te knopen met elke vreemde die je tegenkomt. Bijna was ik vergeten hoe het voor mij een jaar geleden was: elke onbekende was een potentiële vriend(in) en elke gelegenheid voor een praatje werd gretig gegrepen. Niet dat iedereen na de eerste twee maanden meteen asociaal werd, maar toch: iedereen 'settelt' zich, vormt een vriendengroep en voelt niet meer die nood om in elk individu een vriend te vinden. Maar ook voor tweedejaars is het fijn om nieuwe mensen te leren kennen, zeker nu je met alle verworven wijsheid van het voorbije jaar kan pochen, en met een veelbegrijpende blik naar alle gekheid rond je kan kijken.
Het is echter ook op andere vlakken duidelijk dat Freshman Year voorbij is: de lessen zijn welgeteld drie weken bezig en ik heb het gevoel dat ik al verdrink in het vele werk. Nu we een jaartje de tijd gehad hebben om te wennen aan het studentenleven, vliegen de professoren er meteen in. Per optie voor Latijn ongeveer zeven hoofdstukken per week te vertalen, Grieks gaat voor de 4 pagina's oefeningen en twee teksten en het departement Frans gaat er van uit dat ik elke week nog wel de tijd heb voor een kritische bespreking van een boek van 500 pagina's. Naast schoolwerk zijn er natuurlijk nog de studentenverenigingen, waar ik voor één van de musicalproducties in het comité zit, in twee producties speel, en dan is er nog de vereniging van mijn departement (lees: verplichte aanwezigheid op toga-avonden). Het leven staat hier dus niet stil, en soms vraag ik mij af wanneer ik in godsnaam de tijd ga hebben om eens een lang bad te nemen. Alhoewel, de huidige staat van onze badkuip nodigt niet echt uit tot een langdurig verblijf.
Al deze zaken terzijde besefte ik een tijdje geleden dat ik al bijna in het midden van mijn periode hier zit. De tijd vliegt, het is al bijna november, wat betekent dat over een maandje lessen volgen(we hebben immers een week vrij) dit semester voorbij is. De helft. Wauw. Plots lijkt mijn tutor's vraag naar mijn carrièreplannen niet zo belachelijk vroeg te komen, en lijken al mijn essays opeens een stuk belangrijker. Medestudenten beginnen internships te krijgen, maken plannen voor een zomercursus in het een of het ander. En ik loop rond met een vraagteken op mijn gezicht en een klein stemmetje dat maar één woordje piept: 'HELP'.
Nu weet ik wel dat ik me niet al te veel zorgen moet maken: alles komt wel in orde, en met mijn zopas verkregen 'volwassenheid' heb ik nog enkele jaartjes om beslissingen te maken. Maar toch is het eng om te zien hoe vriendinnen naar 'networking events' gaan, klaar om over een paar luttele maandjes in een advocatenbureau te stappen.
Aangezien het laat is en ik moe ben, beëindig ik dit berichtje hier. Ik schrijf het spoedig nog wel eens af.
Vale!
donderdag 27 oktober 2011
woensdag 10 augustus 2011
Rellen en RADA
Liefste lezers
Deze week is enorm intens geweest. Intens op een slechte, maar ook absoluut op een goede manier. Zoals de meesten van jullie wel weten, zijn de Londense rellen enkele dagen geleden ook in Camden losgebroken. Het was een erg vreemde ervaring, niet op z'n minst omdat de onrust zich zomaar voor onze deur afspeelde, in een stad die normaal net bekend staat om zijn CCTV en over-the-top bewaking.
Maandagavond belde een vriend, die die avond alleen op zijn appartement was, me in paniek op, met de vraag of hij bij mij thuis kon komen schuilen voor de rellen. Samen met een vriendin ben ik hem op gaan halen. Beneden aan zijn flat was een groep jongeren zich aan het verzamelen, met niets dan verwoesting als doel. Toen we het metrostation binnenstapten, was Chalk Farm (één stop verder dan Camden Town Station, waar wij moesten afstappen) al afgesloten op bevel van de politie. Eenmaal aangekomen in Camden Town werden we naar buiten geleid, terwijl achter ons het station werd gesloten en een grote groep jongeren richting het station kwam. Een van mijn huisgenoten belde me op en adviseerde me de achterdeur te gebruiken, aangezien er voor ons gebouw een andere groep -op fietsen en met flessen in de hand- klaar stond om naar de High Street te vertrekken. Tot drie uur 's nachts waren de straten onrustig en hoorden we sirenes en helikopters. Op de radio vertelde men dat Chalk Farm en Camden Town waren aangevallen. Er waren brandjes op verschillende plaatsen en vele winkels waren geplunderd en verwoest. Jongeren renden onze straat op en af, al dan niet met elektronica in de handen. Vrienden die op de High Street wonen belden in paniek omdat de supermarkt waarboven ze woonden was binnengevallen.
De volgende dag liep ik langs de ingeslagen winkelruiten en kwam ik verschillende winkeleigenaars, die al druk aan de reparaties bezig waren, tegen. Beneden aan ons appartement lagen er lege dozen van telefoons en computers. Later bleek dat Camden nog geluk had gehad. Elders waren fotografen met flessen in het hoofd geslagen, auto's met kinderen in aangevallen, hele huizen en zaken afgebrand. En dat allemaal zonder een duidelijke oorzaak.
Verder wil ik er niet over uitwijden. Ik heb namelijk ook een geweldig paar dagen achter de rug. Deze week breng ik door in RADA (Royal Academy of Dramatic Arts) en loop ik door het gebouw dat me vorig jaar altijd deed dromen. Op het einde van de week spelen we 'The Tempest', met ondergetekende als Prospero. We werken samen met een regisseur die zelf ooit naar RADA ging, en met twee studenten die nu aan hun derde jaar beginnen. Het is ongelooflijk fijn om deze ervaring op te doen, en te luisteren naar al hun verhalen. Ik denk dat ik eindelijk mijn angst om in het Engels te acteren heb overwonnen. De regisseur heeft zelfs al gevraagd of ik misschien interesse had in hun Youth Company. Ach, we zien wel, het geeft in ieder geval al een goed gevoel om met deze mensen samen te werken. En ik kan niet beschrijven hoe magisch het is om door gangen te lopen waar zo veel grote voorbeelden ooit hun opleiding hebben gekregen. Trouwens, over magie gesproken: vanmiddag zat ik aan tafel met Evanna Lynch (Luna Lovegood in de Harry Potter-films). Ook altijd wel eens fijn, natuurlijk. Ze volgt deze week ook een cursus aan RADA en was erg vriendelijk. En even prettig gestoord als haar HP-personage.
Aangezien ik nog altijd geen internet heb in mijn appartement, moet ik mijn toevlucht zoeken in koffiehuisjes en dergelijke. Het spijt mij dus indien ik niet -of veel te laat- antwoord. Ik raad aan via de telefoon te communiceren, omdat het waarschijnlijk nog wel een tijdje zal duren eer ik over internet beschik. Mijn computer zal over enkele seconden uitvallen, dus publiceer ik dit berichtje maar vlug. Mijn excuses voor de ruwe staat van dit bericht.
Lieve groeten en tot snel. Ik mis jullie. En sommigen net dat ietsje te veel.
Deze week is enorm intens geweest. Intens op een slechte, maar ook absoluut op een goede manier. Zoals de meesten van jullie wel weten, zijn de Londense rellen enkele dagen geleden ook in Camden losgebroken. Het was een erg vreemde ervaring, niet op z'n minst omdat de onrust zich zomaar voor onze deur afspeelde, in een stad die normaal net bekend staat om zijn CCTV en over-the-top bewaking.
Maandagavond belde een vriend, die die avond alleen op zijn appartement was, me in paniek op, met de vraag of hij bij mij thuis kon komen schuilen voor de rellen. Samen met een vriendin ben ik hem op gaan halen. Beneden aan zijn flat was een groep jongeren zich aan het verzamelen, met niets dan verwoesting als doel. Toen we het metrostation binnenstapten, was Chalk Farm (één stop verder dan Camden Town Station, waar wij moesten afstappen) al afgesloten op bevel van de politie. Eenmaal aangekomen in Camden Town werden we naar buiten geleid, terwijl achter ons het station werd gesloten en een grote groep jongeren richting het station kwam. Een van mijn huisgenoten belde me op en adviseerde me de achterdeur te gebruiken, aangezien er voor ons gebouw een andere groep -op fietsen en met flessen in de hand- klaar stond om naar de High Street te vertrekken. Tot drie uur 's nachts waren de straten onrustig en hoorden we sirenes en helikopters. Op de radio vertelde men dat Chalk Farm en Camden Town waren aangevallen. Er waren brandjes op verschillende plaatsen en vele winkels waren geplunderd en verwoest. Jongeren renden onze straat op en af, al dan niet met elektronica in de handen. Vrienden die op de High Street wonen belden in paniek omdat de supermarkt waarboven ze woonden was binnengevallen.
De volgende dag liep ik langs de ingeslagen winkelruiten en kwam ik verschillende winkeleigenaars, die al druk aan de reparaties bezig waren, tegen. Beneden aan ons appartement lagen er lege dozen van telefoons en computers. Later bleek dat Camden nog geluk had gehad. Elders waren fotografen met flessen in het hoofd geslagen, auto's met kinderen in aangevallen, hele huizen en zaken afgebrand. En dat allemaal zonder een duidelijke oorzaak.
Verder wil ik er niet over uitwijden. Ik heb namelijk ook een geweldig paar dagen achter de rug. Deze week breng ik door in RADA (Royal Academy of Dramatic Arts) en loop ik door het gebouw dat me vorig jaar altijd deed dromen. Op het einde van de week spelen we 'The Tempest', met ondergetekende als Prospero. We werken samen met een regisseur die zelf ooit naar RADA ging, en met twee studenten die nu aan hun derde jaar beginnen. Het is ongelooflijk fijn om deze ervaring op te doen, en te luisteren naar al hun verhalen. Ik denk dat ik eindelijk mijn angst om in het Engels te acteren heb overwonnen. De regisseur heeft zelfs al gevraagd of ik misschien interesse had in hun Youth Company. Ach, we zien wel, het geeft in ieder geval al een goed gevoel om met deze mensen samen te werken. En ik kan niet beschrijven hoe magisch het is om door gangen te lopen waar zo veel grote voorbeelden ooit hun opleiding hebben gekregen. Trouwens, over magie gesproken: vanmiddag zat ik aan tafel met Evanna Lynch (Luna Lovegood in de Harry Potter-films). Ook altijd wel eens fijn, natuurlijk. Ze volgt deze week ook een cursus aan RADA en was erg vriendelijk. En even prettig gestoord als haar HP-personage.
Aangezien ik nog altijd geen internet heb in mijn appartement, moet ik mijn toevlucht zoeken in koffiehuisjes en dergelijke. Het spijt mij dus indien ik niet -of veel te laat- antwoord. Ik raad aan via de telefoon te communiceren, omdat het waarschijnlijk nog wel een tijdje zal duren eer ik over internet beschik. Mijn computer zal over enkele seconden uitvallen, dus publiceer ik dit berichtje maar vlug. Mijn excuses voor de ruwe staat van dit bericht.
Lieve groeten en tot snel. Ik mis jullie. En sommigen net dat ietsje te veel.
zondag 29 mei 2011
Mijmeringen
Vorige week vrijdag was de laatste dag van mijn eerste jaar aan King's College Londen. Om twaalf uur legde ik mijn pen neer na een twee uur lang durend examen en liep de gigantische 'examination hall' uit, met gemengde gevoelens van voldoening en onverzadigdheid. Voldoening, want april had bestaan uit overnachten in de bibliotheek (die keer toen ik mijn eerste essay niet op tijd leek af te krijgen)en mezelf opsluiten in een internetloze kamer (die keer toen ik mijn tweede essay niet op tijd leek af te krijgen), gevolgd door een nachtelijke espresso en een coupe Haägen-Dazs (die keer toen ik de voltooiing van beide essays in kwestie bij een naburige Belg ging vieren) en verschillende blauwe plekken (die keer toen ik gefrustreerd tegen een muur schopte omdat ik na een slapeloze nacht besefte dat ik -ondanks het woord 'voltooiing'- mijn bibliografie nog niet had geschreven). Kortom: een maand vol werk, wat resulteerde in een goede veertien pagina's semi-intellectueel gebrabbel over Romeins theater en een becommentariëring van haar invloed op latere Romeinse poëzie en een reeds ontmoedigde ziel voor wat er nog te komen stond, de zwaar gevreesde examens.
Om eerlijk te zijn: ik kan niet klagen. Hoe verschrikkelijk uitputtend april was, des te rustiger mei leek. De dagen kabbelden rustig verder, met hier en daar een examen tussenin. Al vlug raakte ik in een routine om de dag van het examen mij rond negen uur naar Victoria te begeven en tot twee uur alle leerstof, handig vermengd met een scheut koffie, naar binnen te slurpen. De dagen ertussen noemde ik 'verdiende vakantie', alhoewel ik ook wel weet dat ik naast vier maanden zomervakantie geen enkele dag meer zou moeten eisen. Na examens liep ik graag rond Vincent Square, waar Westminster School for Boys lessen LO gaf. Melancholisch als ik ben, kon ik niet anders dan ontroerd worden door hun gespeel, in uniformpjes, lachend. Kind zijn is geweldig. Ook al ben ik dit jaar officieel volwassen, ik hoop dat ik het kind zijn nooit verleer. En indien dat niet lukt, eis ik dat ik het tenminste niet vergeet. De verwondering om alles wat nieuw of ongewoon is, het kijken naar een boom en onder de indruk zijn van haar grootte, de honger om nieuwe dingen te zien, de nieuwsgierigheid om te leren, mee te maken. Ik hoop dat ik mijn hele leven in de zomer verwonderd kan zijn om het nieuwe licht waarin de stad baadt, in de herfst een blad van de grond kan oppakken omdat ik de kleurschakering bewonder, in de winter de stad kan bewonderen in haar witte stilte en in de lente de nieuwe geuren kan ruiken. Ik hoop dat ik de dingen nooit zomaar zal aannemen voor wat ze zijn, zomaar in de stroom van het leven meegesleurd word en uiteindelijk meezwem, maar blijf stilstaan bij iedere schakering. Het grootste verlies dat een mens kan lijden is zijn verwondering over en bewondering voor het leven zelf kwijtraken.
Wat zijn we weer afgedwaald! Examens, mei en Britse jongetjes in schooluniformpjes. Na het einde van mijn examens vierden we natuurlijk uitgebreid, maar het einde voelt ook bitter. Dit jaar is verschrikkelijk snel voorbij gegaan en -naar mijn mening- zelfs iets té snel. Waarschijnlijk voel ik me zo omdat ik zo weinig geschreven heb dit jaar. Diegenen die mij goed kennen, weten dat ik normaal een goed dik schrift volschrijf per jaar . Dit jaar heb ik exact twintig pagina's volgeschreven(alhoewel ik hier enkel mijn "dagboek-achtig schrift" mee bedoel, toneelstukken en mijn half-afgewerkte roman tel ik niet mee), en het voelt alsof ik daardoor de helft van mijn impressies al weer kwijt ben. Een andere reden hiervoor is ook het ongelooflijke geluk dat ik heb met mijn vrienden in België. Ik prijs me enorm gelukkig dat ik altijd bij jullie terecht kan wanneer ik in het land ben, en geniet ook intens van de korte periodes waarin ik jullie kan spreken. Ik ben me echter ook gewaar van diegenen die ik dit jaar niet heb gezien, en God, wat mis ik jullie. Hopelijk kan ik dat goedmaken in augustus. Weet dat ik jullie allemaal waarlijk mis, en dankbaar ben. Ik ben dan misschien niet meer in België, maar mijn hart herinnert me toch vaak aan de avonden in het studentikoze Leuven, de gemeende knuffels bij het weerkeren en de krop in de keel bij het inbeelden van een alternatief scenario, waarin ik wel bij jullie-of toch meer in de buurt- zou zijn.
Tenslotte: zoals de meesten inmiddels wel weten, blijf ik nog twee jaartjes in Londen. Het is een beslissing die niet uit mijn brein ontsproten is, maar datzelfde brein kan hem wel begrijpen en accepteren. Waarschijnlijk ben ik over een paar jaar ook dankbaar dat ik nu gedwongen word om door te bijten, maar het voelt nog altijd als een actie tegen mijn natuur. Als ik echter één ding ontwikkeld heb dit jaar, is het wel een -eerder voor mij ongekend -grote portie positiviteit. Ik woon volgend jaar samen met vier goede vrienden (een meisje en drie jongens), exact de mensen die ik anders volgend jaar had gemist, heb nog twee jaar de mogelijkheid om aan theater en muziek te doen in een levendige en actieve omgeving én kan jullie nog twee jaar een vakantiehuisje aanbieden. Maak er dus maar gebruik van!
Ik kijk al uit naar de zomer, en naar een vervolg op ons Hongarije-avontuur van volgend jaar. Verder wens ik jullie allemaal gigantisch veel geluk met jullie examens, ook al maak ik mij niet al te veel zorgen. De jongste telg van team JEAN moedigt jullie vanuit de verte aan. Als je heel goed luistert, hoor je waarschijnlijk nog ergens een vage echo tijdens het studeren. Een klein gefluister dat zegt 'Je kan het wel, nog even doorzetten'.
Veel liefs en misschien niet tot snel, maar absoluut tot de volgende!
Jullie veel te melancholische Elise
(Ik excuseer bij voorbaat voor alle dt-fouten. Het is nu zeer nachtelijk en mijn bed roept.)
Om eerlijk te zijn: ik kan niet klagen. Hoe verschrikkelijk uitputtend april was, des te rustiger mei leek. De dagen kabbelden rustig verder, met hier en daar een examen tussenin. Al vlug raakte ik in een routine om de dag van het examen mij rond negen uur naar Victoria te begeven en tot twee uur alle leerstof, handig vermengd met een scheut koffie, naar binnen te slurpen. De dagen ertussen noemde ik 'verdiende vakantie', alhoewel ik ook wel weet dat ik naast vier maanden zomervakantie geen enkele dag meer zou moeten eisen. Na examens liep ik graag rond Vincent Square, waar Westminster School for Boys lessen LO gaf. Melancholisch als ik ben, kon ik niet anders dan ontroerd worden door hun gespeel, in uniformpjes, lachend. Kind zijn is geweldig. Ook al ben ik dit jaar officieel volwassen, ik hoop dat ik het kind zijn nooit verleer. En indien dat niet lukt, eis ik dat ik het tenminste niet vergeet. De verwondering om alles wat nieuw of ongewoon is, het kijken naar een boom en onder de indruk zijn van haar grootte, de honger om nieuwe dingen te zien, de nieuwsgierigheid om te leren, mee te maken. Ik hoop dat ik mijn hele leven in de zomer verwonderd kan zijn om het nieuwe licht waarin de stad baadt, in de herfst een blad van de grond kan oppakken omdat ik de kleurschakering bewonder, in de winter de stad kan bewonderen in haar witte stilte en in de lente de nieuwe geuren kan ruiken. Ik hoop dat ik de dingen nooit zomaar zal aannemen voor wat ze zijn, zomaar in de stroom van het leven meegesleurd word en uiteindelijk meezwem, maar blijf stilstaan bij iedere schakering. Het grootste verlies dat een mens kan lijden is zijn verwondering over en bewondering voor het leven zelf kwijtraken.
Wat zijn we weer afgedwaald! Examens, mei en Britse jongetjes in schooluniformpjes. Na het einde van mijn examens vierden we natuurlijk uitgebreid, maar het einde voelt ook bitter. Dit jaar is verschrikkelijk snel voorbij gegaan en -naar mijn mening- zelfs iets té snel. Waarschijnlijk voel ik me zo omdat ik zo weinig geschreven heb dit jaar. Diegenen die mij goed kennen, weten dat ik normaal een goed dik schrift volschrijf per jaar . Dit jaar heb ik exact twintig pagina's volgeschreven(alhoewel ik hier enkel mijn "dagboek-achtig schrift" mee bedoel, toneelstukken en mijn half-afgewerkte roman tel ik niet mee), en het voelt alsof ik daardoor de helft van mijn impressies al weer kwijt ben. Een andere reden hiervoor is ook het ongelooflijke geluk dat ik heb met mijn vrienden in België. Ik prijs me enorm gelukkig dat ik altijd bij jullie terecht kan wanneer ik in het land ben, en geniet ook intens van de korte periodes waarin ik jullie kan spreken. Ik ben me echter ook gewaar van diegenen die ik dit jaar niet heb gezien, en God, wat mis ik jullie. Hopelijk kan ik dat goedmaken in augustus. Weet dat ik jullie allemaal waarlijk mis, en dankbaar ben. Ik ben dan misschien niet meer in België, maar mijn hart herinnert me toch vaak aan de avonden in het studentikoze Leuven, de gemeende knuffels bij het weerkeren en de krop in de keel bij het inbeelden van een alternatief scenario, waarin ik wel bij jullie-of toch meer in de buurt- zou zijn.
Tenslotte: zoals de meesten inmiddels wel weten, blijf ik nog twee jaartjes in Londen. Het is een beslissing die niet uit mijn brein ontsproten is, maar datzelfde brein kan hem wel begrijpen en accepteren. Waarschijnlijk ben ik over een paar jaar ook dankbaar dat ik nu gedwongen word om door te bijten, maar het voelt nog altijd als een actie tegen mijn natuur. Als ik echter één ding ontwikkeld heb dit jaar, is het wel een -eerder voor mij ongekend -grote portie positiviteit. Ik woon volgend jaar samen met vier goede vrienden (een meisje en drie jongens), exact de mensen die ik anders volgend jaar had gemist, heb nog twee jaar de mogelijkheid om aan theater en muziek te doen in een levendige en actieve omgeving én kan jullie nog twee jaar een vakantiehuisje aanbieden. Maak er dus maar gebruik van!
Ik kijk al uit naar de zomer, en naar een vervolg op ons Hongarije-avontuur van volgend jaar. Verder wens ik jullie allemaal gigantisch veel geluk met jullie examens, ook al maak ik mij niet al te veel zorgen. De jongste telg van team JEAN moedigt jullie vanuit de verte aan. Als je heel goed luistert, hoor je waarschijnlijk nog ergens een vage echo tijdens het studeren. Een klein gefluister dat zegt 'Je kan het wel, nog even doorzetten'.
Veel liefs en misschien niet tot snel, maar absoluut tot de volgende!
Jullie veel te melancholische Elise
(Ik excuseer bij voorbaat voor alle dt-fouten. Het is nu zeer nachtelijk en mijn bed roept.)
vrijdag 1 april 2011
vrijdag 7 januari 2011
7 januari 2011
2011. Vreemd om te denken dat er alweer een jaar voorbij is en hoe verschillend mijn leven er nu uitziet ten opzichte van januari vorig jaar. Sinds dit jaar heb ik opeens niet één, maar twee werelden: een wereld in België, met een hoop geweldige vrienden en fantastische herinneringen, en een wereld in Londen, waar ik alles zelf heb op moeten bouwen en waar je opeens geen verleden meer hebt. Dat is eigenlijk het grootste verschil met studeren in België: je hebt geen enkele kans zo maar ergens mensen tegen te komen in een cafeetje of op de trein (denk: de lijn kapelle-mechelen voor STK'ers), noch heb je mensen die weten hoe je leven er vroeger uitzag of wat je de voorbije 17 jaar met je leven hebt gedaan. Alhoewel, mensen plakken al vrij snel een stempel op je, zoals ze mij de 'bohemien artsy girl' noemen omdat ik nu eenmaal van theater, muziek, dans en allerhande andere artsy dingen hou. Maar wat ze dan compleet vergeten is dat ik de voorbije vier jaar -en vooral de laatste 2- gespendeerd heb in een zeer wiskundige omgeving, in een klas met 4 meisjes. Om dan opeens gekatapulteerd te worden in de Humanities-afdeling, waar de meeste meisjes op all-girls schools zaten en waar de meesten de voorbije jaren enkel literatuur gestudeerd hebben. Het is misschien een cliché, maar er is (althans hier toch) een groot verschil in het soort gesprekken dat er gevoerd wordt in mijn KMT-repetities (de musical society van de Humanities en Arts-campus) en de MMT-repetities (die van de geneeskunde studenten).
Ik weet eigenlijk niet meer hoe ik op dit onderwerp kwam. En besef dat ik enorm ben afgedwaald. Wat ik eigenlijk wilde zeggen, is dat ik telkens enorm dankbaar ben als ik terugkom naar België en iedereen weer terugzie. Mensen die weten waar je vandaan komt, die je volledig kennen en niet slechts labelen voor één facet van je persoonlijkheid. Het was echter niet mijn bedoeling om te klagen, want ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik hier niet enorm veel plezier heb met de mensen hier. Het was gewoon een bedenking over waarom vriendschappen hier anders zijn. Ach ja.
Verder gaat alles hier goed: de repetities voor mijn volgende musical lopen weer en waren tot nu toe al weer erg fijn. Het is stiekem ook leuk om weer in mijn eigen vertrouwde kamertje te zitten - het spijt me, mamsel, maar alleen wonen is toch één van de leukste dingen van het studentenleven. De komende weken staan er heel wat verjaardagen op de agenda, maar ook heel wat werk. Ik moet toegeven dat er toch wel wat stress begint te komen voor een redelijk belangrijk essay dat ik eigenlijk al lang geschreven had moeten hebben. En dan zijn er nog die oefeningen Grieks. En die vertaling voor Latijn. Nu ja, het is een algemeen feit dat ik tijdsdruk nodig heb om efficiënt te kunnen werken.
Wat ook altijd fijn is aan een tweede term, is de verandering in het lessenrooster. In plaats van een vrije dag -lees:uitslapen- op dinsdag, heb ik nu les om 9u 's ochtends. Wat betekent dat ik nu elke dag, behalve maandag, om 9u start, wat hier redelijk uitzonderlijk is. Hopen maar dat het mij lukt om vroeger in slaap te vallen dan normaal.
Verder heb ik niet veel te zeggen. Eigenlijk was deze post al redelijk nietszeggend. Het spijt mij bij deze voor het verspillen van vijf minuutjes van jouw leven.
Liefs,
Elise
Ik weet eigenlijk niet meer hoe ik op dit onderwerp kwam. En besef dat ik enorm ben afgedwaald. Wat ik eigenlijk wilde zeggen, is dat ik telkens enorm dankbaar ben als ik terugkom naar België en iedereen weer terugzie. Mensen die weten waar je vandaan komt, die je volledig kennen en niet slechts labelen voor één facet van je persoonlijkheid. Het was echter niet mijn bedoeling om te klagen, want ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik hier niet enorm veel plezier heb met de mensen hier. Het was gewoon een bedenking over waarom vriendschappen hier anders zijn. Ach ja.
Verder gaat alles hier goed: de repetities voor mijn volgende musical lopen weer en waren tot nu toe al weer erg fijn. Het is stiekem ook leuk om weer in mijn eigen vertrouwde kamertje te zitten - het spijt me, mamsel, maar alleen wonen is toch één van de leukste dingen van het studentenleven. De komende weken staan er heel wat verjaardagen op de agenda, maar ook heel wat werk. Ik moet toegeven dat er toch wel wat stress begint te komen voor een redelijk belangrijk essay dat ik eigenlijk al lang geschreven had moeten hebben. En dan zijn er nog die oefeningen Grieks. En die vertaling voor Latijn. Nu ja, het is een algemeen feit dat ik tijdsdruk nodig heb om efficiënt te kunnen werken.
Wat ook altijd fijn is aan een tweede term, is de verandering in het lessenrooster. In plaats van een vrije dag -lees:uitslapen- op dinsdag, heb ik nu les om 9u 's ochtends. Wat betekent dat ik nu elke dag, behalve maandag, om 9u start, wat hier redelijk uitzonderlijk is. Hopen maar dat het mij lukt om vroeger in slaap te vallen dan normaal.
Verder heb ik niet veel te zeggen. Eigenlijk was deze post al redelijk nietszeggend. Het spijt mij bij deze voor het verspillen van vijf minuutjes van jouw leven.
Liefs,
Elise
Abonneren op:
Posts (Atom)