Inmiddels zijn mijn laatste lessen voorbij en rest er mij enkel nog een laatste blok en een laatste examenperiode, wat enorm vreemd aanvoelt. Het lijkt helemaal niet zo lang geleden, de start van dit alles, en ik had mij nooit kunnen inbeelden dat drie jaar zo snel voorbij zou kunnen gaan. En dan rest er natuurlijk nog de hamvraag: wat nu?
De voorbije week was vooral een week vol feest: mijn jaren als een tiener zijn immers geteld, dus werd dat gevierd met een fijne avond. De jongens van All the King's Men waren lief genoeg om mijn drie jaar als trouwe fan te vieren met een persoonlijke serenade. Of die serenade vooral bedoeld was om een punt duidelijk te maken aan hun rivalen, the Techtonics (waar mijn vriend toevallig toe behoort), of gewoon een vriendelijk gebaar was maakt niet echt zo veel uit. Het was in iedere geval de droom van menig vrouwelijk student om door hen toegezongen te worden.
Dat was echter niet de enige serenade die ik die week kreeg: op vrijdagavond was er een optreden van een vriendin, die muziek studeert, en daar werd Stevie Wonder's versie van Happy Birthday gebracht, met een knipoog naar mij.
Daarnaast was er nog een andere droom uitgekomen: eindelijk, ein-de-lijk op het podium als een Disney prinses. Dat heeft lang genoeg geduurd. Een bonus was dat de belachelijk mooie jurk na de laatste show als een bedankje aan mij werd gegeven.
Jammer genoeg is het april, wat betekent dat de fijne dagen en het plezier afgelopen is, en dat mijn toekomstige dagen volledig aan schoolwerk worden besteed. De bibliotheek voelt al weer als een tweede thuis aan. In plaats van een sprookjesprins spendeer ik dus de meeste tijd met deze knappe jongeman:
Verder heb ik nog enkele spannende dingen voor de boeg: audities hier en daar (niet dat ik veel vertrouwen heb dat ik ergens hier in Londen kan binnenraken, maar proberen kan altijd), shows verder te maken, werken aan een nieuwe (dat hoort u correct, een nieuwe) musical... Het leven staat niet stil.
