Liefste lezers
Deze week is enorm intens geweest. Intens op een slechte, maar ook absoluut op een goede manier. Zoals de meesten van jullie wel weten, zijn de Londense rellen enkele dagen geleden ook in Camden losgebroken. Het was een erg vreemde ervaring, niet op z'n minst omdat de onrust zich zomaar voor onze deur afspeelde, in een stad die normaal net bekend staat om zijn CCTV en over-the-top bewaking.
Maandagavond belde een vriend, die die avond alleen op zijn appartement was, me in paniek op, met de vraag of hij bij mij thuis kon komen schuilen voor de rellen. Samen met een vriendin ben ik hem op gaan halen. Beneden aan zijn flat was een groep jongeren zich aan het verzamelen, met niets dan verwoesting als doel. Toen we het metrostation binnenstapten, was Chalk Farm (één stop verder dan Camden Town Station, waar wij moesten afstappen) al afgesloten op bevel van de politie. Eenmaal aangekomen in Camden Town werden we naar buiten geleid, terwijl achter ons het station werd gesloten en een grote groep jongeren richting het station kwam. Een van mijn huisgenoten belde me op en adviseerde me de achterdeur te gebruiken, aangezien er voor ons gebouw een andere groep -op fietsen en met flessen in de hand- klaar stond om naar de High Street te vertrekken. Tot drie uur 's nachts waren de straten onrustig en hoorden we sirenes en helikopters. Op de radio vertelde men dat Chalk Farm en Camden Town waren aangevallen. Er waren brandjes op verschillende plaatsen en vele winkels waren geplunderd en verwoest. Jongeren renden onze straat op en af, al dan niet met elektronica in de handen. Vrienden die op de High Street wonen belden in paniek omdat de supermarkt waarboven ze woonden was binnengevallen.
De volgende dag liep ik langs de ingeslagen winkelruiten en kwam ik verschillende winkeleigenaars, die al druk aan de reparaties bezig waren, tegen. Beneden aan ons appartement lagen er lege dozen van telefoons en computers. Later bleek dat Camden nog geluk had gehad. Elders waren fotografen met flessen in het hoofd geslagen, auto's met kinderen in aangevallen, hele huizen en zaken afgebrand. En dat allemaal zonder een duidelijke oorzaak.
Verder wil ik er niet over uitwijden. Ik heb namelijk ook een geweldig paar dagen achter de rug. Deze week breng ik door in RADA (Royal Academy of Dramatic Arts) en loop ik door het gebouw dat me vorig jaar altijd deed dromen. Op het einde van de week spelen we 'The Tempest', met ondergetekende als Prospero. We werken samen met een regisseur die zelf ooit naar RADA ging, en met twee studenten die nu aan hun derde jaar beginnen. Het is ongelooflijk fijn om deze ervaring op te doen, en te luisteren naar al hun verhalen. Ik denk dat ik eindelijk mijn angst om in het Engels te acteren heb overwonnen. De regisseur heeft zelfs al gevraagd of ik misschien interesse had in hun Youth Company. Ach, we zien wel, het geeft in ieder geval al een goed gevoel om met deze mensen samen te werken. En ik kan niet beschrijven hoe magisch het is om door gangen te lopen waar zo veel grote voorbeelden ooit hun opleiding hebben gekregen. Trouwens, over magie gesproken: vanmiddag zat ik aan tafel met Evanna Lynch (Luna Lovegood in de Harry Potter-films). Ook altijd wel eens fijn, natuurlijk. Ze volgt deze week ook een cursus aan RADA en was erg vriendelijk. En even prettig gestoord als haar HP-personage.
Aangezien ik nog altijd geen internet heb in mijn appartement, moet ik mijn toevlucht zoeken in koffiehuisjes en dergelijke. Het spijt mij dus indien ik niet -of veel te laat- antwoord. Ik raad aan via de telefoon te communiceren, omdat het waarschijnlijk nog wel een tijdje zal duren eer ik over internet beschik. Mijn computer zal over enkele seconden uitvallen, dus publiceer ik dit berichtje maar vlug. Mijn excuses voor de ruwe staat van dit bericht.
Lieve groeten en tot snel. Ik mis jullie. En sommigen net dat ietsje te veel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten